جابهجایی بیمار مبتلا به آسیب نخاعی از تخت به ویلچر فقط بلندکردن بدن و نشاندن آن روی صندلی نیست. در این انتقال باید ستون فقرات، لگن، پاها و پوست بیمار همزمان محافظت شوند. از طرف دیگر، کشیدن بیمار با دست میتواند به کمر و شانههای مراقب آسیب بزند و کنترل بدن بیمار را دشوار کند.
روش مناسب انتقال، به توانایی بیمار برای نشستن، میزان کنترل تنه، تحمل وزن روی پاها، وزن بدن و فضای اتاق بستگی دارد. برای انتخاب تجهیزات جابهجایی نیز بهتر است با فیزیوتراپیست یا کاردرمانگر مشورت کنید و وسیله را پیش از خرید در محیط واقعی امتحان کنید؛ این موضوع در راهنماهای مراقبت از افراد کمتوان هم توصیه شده است.
پیش از انتقال بیمار چه نکاتی را بررسی کنیم؟
قبل از هر کاری، وضعیت بیمار را بسنجید. آیا میتواند چند دقیقه بدون افتادن بنشیند؟ آیا سر و تنه خود را کنترل میکند؟ آیا میتواند بخشی از وزنش را روی پاها تحمل کند؟ وجود اسپاسم شدید، بیحسی، ضعف ناگهانی، درد، زخم فشاری یا ترس از افتادن هم باید جدی گرفته شود.
محیط اطراف را هم آماده کنید. مسیر بین تخت و ویلچر باید خالی باشد، ویلچر نزدیک تخت قرار بگیرد و ترمزهای آن قفل شوند. ارتفاع تخت، عرض درها و فضای چرخش در اتاق یا سرویس بهداشتی را بررسی کنید. اگر آسیب نخاعی تازه است یا احتمال شکستگی و آسیب گردن وجود دارد، بیمار را بدون ارزیابی پزشکی جابهجا نکنید. (NHS)
روشهای مختلف انتقال بیمار از تخت به ویلچر
برای بیمارانی که کنترل تنه و همکاری حرکتی خوبی دارند، انتقال با کمک یک یا دو مراقب ممکن است انجام شود. بااینحال، این روش برای افراد کمتوان یا سنگین فشار زیادی به کمر مراقب وارد میکند.
تخته انتقال و ملحفه لغزنده هم میتوانند برای بیمارانی مفید باشند که توانایی نشستن دارند، اما نمیتوانند بهتنهایی بایستند. بالابرهای ایستاده نیز برای افرادی کاربرد دارند که هنوز میتوانند بخشی از وزن خود را روی پاها تحمل کنند.
اما وقتی بیمار توان ایستادن یا همکاری حرکتی کافی ندارد، بالابر بیمار جلیقهای و صندلی بالابر بیمار انتخابهای مناسبتری هستند. این وسایل، بخش زیادی از وزن بیمار را تحمل میکنند و نیاز به بلندکردن دستی را کاهش میدهند.
بالابر بیمار جلیقهای؛ انتخاب مناسب برای انتقال کامل
بالابر بیمار جلیقهای یا جرثقیلی، دستگاهی است که بیمار را با کمک جلیقه )اسلینگ( از تخت بلند میکند و به ویلچر منتقل میکند. این وسیله برای بیمارانی مناسب است که نمیتوانند روی پاهای خود بایستند یا کنترل کافی برای انجام انتقال دستی ندارند.
در این روش، ابتدا جلیقه متناسب با اندازه و وضعیت بدنی بیمار زیر بدن او قرار میگیرد. سپس بالابر به تخت نزدیک میشود و قلابهای جلیقه به بخش مخصوص دستگاه متصل میشوند. بعد از بررسی اتصالات، بیمار بهآرامی از تخت بلند میشود و مراقب او را در مسیر کوتاه و کنترلشده به سمت ویلچر هدایت میکند.
پیش از انتقال، ویلچر باید قفل باشد و جای پاها کنار زده شود. هنگام پایینآوردن بیمار نیز باید لگن او در مرکز نشیمن قرار بگیرد و سر و تنه در وضعیت مناسبی باشند. مراقب نباید بیمار را در حالت معلق رها کند یا برای اصلاح وضعیت، بدن او را با دست بکشد.
اندازه جلیقه فقط بر اساس وزن انتخاب نمیشود. فرم بدن، میزان کنترل تنه، وضعیت پاها و نیاز به پشتیبانی سر هم اهمیت دارند. بررسی جلیقه، قلابها، باتری و ظرفیت دستگاه پیش از هر بار استفاده ضروری است؛ راهنماهای ایمنی جابهجایی بیمار نیز بر کنترل جلیقه و تجهیزات قبل از انتقال تأکید میکنند. (آموزش استفاده از بالابر بیمار)
صندلی بالابر بیمار؛ راهکاری برای انتقال در حالت نشسته
صندلی بالابر بیمار دستگاهی است که بیمار را در وضعیت نشسته از روی تخت بلند میکند. این وسیله بیشتر برای انتقال بیمار از تخت به سرویس بهداشتی، حمام، صندلی یا ویلچر کاربرد دارد.
مزیت اصلی صندلی بالابر این است که بیمار در طول جابهجایی روی یک نشیمن ثابت قرار دارد. بنابراین نیازی نیست او را مانند انتقال دستی از تخت بلند کنید یا مدت زیادی در جلیقه معلق نگه دارید. این ویژگی برای بیمارانی که کنترل نسبی سر و تنه دارند اما نمیتوانند بایستند، کاربردی است.
برای استفاده، صندلی کنار تخت قرار میگیرد و ارتفاع آن با سطح تخت تنظیم میشود. بیمار روی صندلی مینشیند، کمربندها و تکیهگاهها بسته میشوند و سپس دستگاه او را تا ارتفاع مناسب بالا میبرد. بعد از آن، صندلی بهآرامی به مقصد حرکت داده میشود.
در زمان انتخاب این وسیله باید عرض درها، فضای سرویس بهداشتی، قابلیت چرخش، کیفیت ترمزها و امکان شستوشوی نشیمن را بررسی کنید. همچنین صندلی بالابر برای همه بیماران مناسب نیست. اگر بیمار نمیتواند بنشیند، مرتب به یک سمت خم میشود یا کنترل سر و تنه ندارد، بالابر جلیقهای معمولاً پشتیبانی بیشتری فراهم میکند.
بالابر جلیقهای یا صندلی بالابر؛ کدام را انتخاب کنیم؟
بالابر جلیقهای برای انتقال بیمارانی مناسب است که به پشتیبانی کامل بدن نیاز دارند و توان ایستادن یا نشستن مستقل ندارند. در مقابل، صندلی بالابر برای بیماری مناسبتر است که میتواند روی یک نشیمن بنشیند و هدف اصلی، انتقال سریع و ایمن به سرویس بهداشتی یا صندلی باشد.
اگر استفاده اصلی شما انتقال روزانه از تخت به ویلچر است، بالابر جلیقهای انعطاف بیشتری دارد. اگر مشکل اصلی، رساندن بیمار از تخت به توالت یا حمام است، صندلی بالابر میتواند انتخاب راحتتری باشد. تصمیم نهایی باید با توجه به وضعیت بیمار و فضای خانه گرفته شود. (تفاوت صندلی بالابر بیمار و بالابر بیمار)
چگونه فشار روی بیمار و مراقب را کمتر کنیم؟
بیمار را از زیر بغل نکشید و برای بلندکردن او به قدرت دست مراقب تکیه نکنید. مسیر انتقال را کوتاه نگه دارید، حرکتها را آهسته انجام دهید و قبل از شروع، مقصد را آماده کنید. پوست بیمار، بهخصوص اطراف لگن و نقاط تماس با جلیقه یا صندلی، باید مرتب بررسی شود.
آموزش عملی هم اهمیت زیادی دارد. حتی یک دستگاه باکیفیت، اگر جلیقه آن اشتباه بسته شود یا ظرفیتش با وزن بیمار تناسب نداشته باشد، میتواند خطرساز شود.
رونیا؛ انتخابی مهندسیشده برای مراقبت آسانتر
رونیا برندی است که با تمرکز بر طراحی مهندسیشده و تولید محصولات باکیفیت، به دنبال سادهتر و ایمنترکردن مراقبت از بیماران است. محصولاتی مانند بالابر بیمار و صندلی بالابر بیمار رونیا با هدف کاهش فشار روی بیمار و مراقب، افزایش کنترل هنگام انتقال و فراهمکردن تجربهای مطمئنتر در جابهجایی طراحی شدهاند.